بنام خداي مهدي(ع)

آقا وقتي زيارتت کيميا مي شود ، زمزمه مي کنند :

يکي دردو يکي درمون پسنده

                                        يکي وصل و يکي هجرون پسنده ...

ديوانگان راهت اما هجران نمي فهمند . کربلا ساقي دارد ،پرستار دارد،کودکي دارد،

مادرانگي دارد ،عشق دارد ،عاشقي دارد ،کربلا همه ي چيزهاي خوب را يک جا دارد

ديگر پاي رفتنم نمانده اين جا زمين است ، آقا !

اينجا اسارت است.اينجا قرن بيستم است ومن وهمنوعان من ،قرنهاست گم 

 شده ايم دل نيست ... دل نيست ... دل نيست . با ذره ذره ي وجودم پروانگي

 مي کنم ،منتظر مي مانم،تا در کوچه پس کوچه هاي ملکوت ، مرا نيز يار بخوانيد.

تويک قلب نيستي،توهزارقلبي .تويک چشم نيستي.توانتظارچشم من هم نيستي،

 تو انتظارهزاران چشمي که چشم شده اند . صداي قدم هاي تو هزار بهار است.

شکوفه ها به نام تو مي شکفند .هزاربيد مجنون ،از عظمت تو خم شده اندوهزاران

  گياه برراه آمدن ات سبز شده اندوهزاران دل طنين تلاوت تورادرخودتکرار مي کند.

يامهدي ادرکني ..