هر غروب ، در سکوت سرد و بي انتها در جاده هاي

پشيماني به راه مي افتم و در جاده هاي متروک

گذشته خرابه ها را مي نگرم و به خود مي گويم :

افسوس که ديگر زمان به عقب بر نمي گردد تا دوباره

گل سرخ زندگي را ببويم . کجاست آن عاشق دلباخته

تا خونبهاي زندگي ام را از او پس گيرم . کجاست آن

گل سرخ نامهربان تا سنگيني بار غم هايم را در اين

شب يلداي جدايي يه دوشش بنهم . و ...

افسوس که تصور مي کردم گل سرخ عشق تنها گل

بي عيب من است و خبر نداشتم تک گل بي عيب

                     خداست.